اَبرِ دیجیتال، مرکز تخصصی ارائه سرویس های ابری، سرور مجازی/اختصاصی، هاست و دامنه

اَبرِ دیجیتال، مرکز تخصصی ارائه سرویس های ابری

تنظیم DNS برای دور زدن تحریم روی لینوکس و ویندوز با 2 روش

تنظیم DNS برای دور زدن تحریم روی لینوکس و ویندوز با 2 روش

مقدمه

یکی از مشکلات کاربران ایرانی هنگام استفاده از سرویس‌های خارجی، مواجه شدن با محدودیت‌های دسترسی و تحریم‌های اینترنتی است. بسیاری از وب‌سایت‌ها، سرویس‌های توسعه نرم‌افزار، مخازن دانلود، ابزارهای هوش مصنوعی و پلتفرم‌های ابری به دلیل محدودیت‌های منطقه‌ای، دسترسی کاربران با IP ایران را محدود می‌کنند.

برای حل بخشی از این مشکلات، سرویس‌هایی تحت عنوان DNS ضدتحریم یا DNS تحریم‌شکن ارائه شده‌اند. این سرویس‌ها با استفاده از زیرساخت DNS اختصاصی، امکان دسترسی به برخی دامنه‌های تحریم‌شده را فراهم می‌کنند.

سرویس‌هایی مانند Shecan و DNS اختصاصی CloudDigit از جمله گزینه‌هایی هستند که کاربران می‌توانند برای دسترسی به سرویس‌های خارجی از آن‌ها استفاده کنند.

در این آموزش، ابتدا با نحوه عملکرد DNS ضدتحریم آشنا می‌شویم و سپس دو روش مختلف برای تنظیم آن در سیستم‌عامل‌های Windows و Linux را بررسی می‌کنیم.

۱. DNS ضدتحریم چیست و چگونه کار می‌کند؟

DNS مخفف عبارت Domain Name System است. وظیفه اصلی DNS تبدیل نام دامنه به آدرس IP است.

برای مثال، زمانی که آدرس زیر را در مرورگر وارد می‌کنید:

google.com

سیستم‌عامل از DNS درخواست می‌کند آدرس IP مربوط به این دامنه را پیدا کند.

در حالت عادی، DNS آدرس IP واقعی دامنه را برمی‌گرداند؛ اما در سرویس‌های DNS ضدتحریم، برای برخی دامنه‌های مشخص، پاسخ متفاوتی ارائه می‌شود.

در این روش، درخواست دسترسی به سرویس‌های پشتیبانی‌شده از طریق زیرساخت واسط سرویس‌دهنده مدیریت می‌شود تا محدودیت مبتنی بر موقعیت جغرافیایی برای آن دامنه برطرف شود.

تفاوت DNS ضدتحریم با VPN چیست؟

یکی از اشتباهات رایج کاربران، یکسان دانستن DNS ضدتحریم با VPN است.

این دو سرویس عملکرد متفاوتی دارند.

ویژگیDNS ضدتحریمVPN
تغییر IP عمومی کاربرخیرمعمولاً بله
عبور از برخی تحریم‌هابله، برای دامنه‌های پشتیبانی‌شدهمعمولاً بله
رمزنگاری کل ترافیکخیرمعمولاً بله
نیاز به نصب نرم‌افزارمعمولاً خیرمعمولاً بله
تأثیر روی سایر سایت‌هامحدود به دامنه‌های مدیریت‌شدهممکن است روی تمام ترافیک اثر بگذارد
مناسب برای سرویس‌های توسعهبلهبله
مناسب برای تغییر موقعیت جغرافیایی عمومیخیربله

نکته مهم: DNS ضدتحریم فیلترشکن نیست و IP عمومی اینترنت شما را تغییر نمی‌دهد. این سرویس فقط برای دامنه‌هایی که توسط ارائه‌دهنده پشتیبانی می‌شوند کاربرد دارد. همچنین تضمینی برای دسترسی به تمام سرویس‌های تحریم‌شده وجود ندارد.

۲. چه سرویس‌هایی با DNS ضدتحریم قابل دسترسی هستند؟

بسته به سرویس‌دهنده و دامنه‌هایی که پشتیبانی می‌شوند، ممکن است بتوانید به برخی از سرویس‌های زیر دسترسی پیدا کنید:

  • مخازن نرم‌افزاری و ابزارهای توسعه
  • سرویس‌های دانلود و دریافت پکیج
  • برخی سرویس‌های هوش مصنوعی
  • برخی سرویس‌های ابری خارجی
  • ابزارهای توسعه‌دهندگان
  • سرویس‌های مدیریت پروژه
  • برخی پلتفرم‌های بازی و نرم‌افزار

برای مثال، برنامه‌نویسان ممکن است هنگام استفاده از Docker Hub، مخازن نرم‌افزاری، ابزارهای توسعه یا سرویس‌های خارجی با محدودیت دسترسی مواجه شوند.

در چنین شرایطی، استفاده از DNS ضدتحریم می‌تواند برای دامنه‌های پشتیبانی‌شده راهکار مناسبی باشد.

البته پشتیبانی هر سرویس باید به‌صورت جداگانه بررسی شود.

 

vps-linux

سرور مجازی لینوکس با دسترسی Root

Linux VPS با منابع اختصاصی و آی‌پی ثابت؛ مناسب میزبانی سایت، اجرای اپلیکیشن، ربات و پروژه‌های توسعه با کنترل کامل سرور.

دسترسی کامل Root و مدیریت SSH
پشتیبانی از توزیع‌های محبوب لینوکس
تحویل فوری و راه‌اندازی سریع

 

۳. معرفی DNS شکن و DNS اختصاصی CloudDigit

برای استفاده از DNS ضدتحریم می‌توانید از سرویس‌های مختلف استفاده کنید.

DNS شکن (Shecan)

شکن یکی از سرویس‌های شناخته‌شده DNS ضدتحریم در ایران است که امکان دسترسی به برخی سرویس‌های خارجی را از طریق تغییر DNS فراهم می‌کند.

این سرویس برای استفاده شخصی و غیرتجاری، نسخه رایگان نیز ارائه کرده است. شرایط استفاده تجاری و پلن‌های آن را باید از وب‌سایت رسمی بررسی کنید.

وب‌سایت رسمی:

https://shecan.ir

نمونه آدرس‌های اعلام‌شده برای DNS شکن:

نوعآدرس
DNS اول178.22.122.100
DNS دوم94.232.174.194

آدرس‌ها را پیش از استفاده با اطلاعات به‌روز سایت رسمی شکن تطبیق دهید.

DNS اختصاصی ابر دیجیتال (CloudDigit)

ابر دیجیتال نیز سرویس DNS اختصاصی برای کمک به کاربران در دسترسی به برخی سرویس‌های خارجی ارائه می‌دهد.

این سرویس می‌تواند برای افرادی که در حوزه‌های زیر فعالیت می‌کنند کاربرد داشته باشد:

  • برنامه‌نویسان و توسعه‌دهندگان نرم‌افزار
  • مدیران سرورهای لینوکسی
  • کاربران سرویس‌های ابری
  • مدیران پروژه‌های نرم‌افزاری
  • کاربران ابزارهای توسعه و هوش مصنوعی
  • افرادی که با مخازن و سرویس‌های خارجی کار می‌کنند

از مزایای استفاده از DNS اختصاصی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • امکان استفاده بدون نصب نرم‌افزار جانبی
  • تنظیم مستقیم روی ویندوز و لینوکس
  • قابلیت استفاده روی سرورهای مجازی
  • عدم نیاز به تغییر IP عمومی
  • مدیریت ساده تنظیمات شبکه
  • امکان استفاده در محیط‌های توسعه و سرور

نکته: آدرس DNS اصلی و ثانویه CloudDigit باید از اطلاعات سرویس خریداری‌شده، پنل مشتریان یا واحد پشتیبانی دریافت شود. در این مقاله از درج IP فرضی خودداری شده است.

۴. روش اول: تنظیم DNS از طریق رابط گرافیکی ویندوز

این روش برای کاربرانی مناسب است که می‌خواهند بدون استفاده از دستورات CMD یا PowerShell، DNS سیستم خود را تغییر دهند.

این آموزش برای Windows 10 و Windows 11 قابل استفاده است.

مرحله اول: ورود به تنظیمات شبکه

ابتدا وارد تنظیمات ویندوز شوید.

Settings > Network & Internet

اگر از Wi-Fi استفاده می‌کنید، وارد بخش Wi-Fi شوید.

اگر از کابل شبکه استفاده می‌کنید، بخش Ethernet را انتخاب کنید.

مرحله دوم: انتخاب کارت شبکه

روی اتصال فعال خود کلیک کنید.

سپس وارد بخش مربوط به تنظیمات IP شوید.

در Windows 11 مسیر زیر قابل استفاده است:

Settings > Network & Internet > Wi-Fi > Hardware properties

برای Ethernet نیز از بخش مربوط به اتصال کابلی استفاده کنید.

مرحله سوم: تغییر تنظیمات DNS

در قسمت DNS Server Assignment روی دکمه Edit کلیک کنید.

حالت را از Automatic (DHCP) به Manual تغییر دهید.

گزینه IPv4 را فعال کنید.

در قسمت‌های مربوط به DNS آدرس‌های سرویس‌دهنده موردنظر را وارد کنید.

برای نمونه، تنظیم DNS شکن:

Preferred DNS:
178.22.122.100

Alternate DNS:
94.232.174.194

برای استفاده از DNS اختصاصی CloudDigit، دو آدرس دریافت‌شده از ابر دیجیتال را جایگزین مقادیر بالا کنید.

مرحله چهارم: ذخیره تنظیمات

روی Save کلیک کنید.

در صورت موفقیت، تنظیمات جدید روی کارت شبکه اعمال می‌شود.

مرحله پنجم: پاک کردن کش DNS

برای اعمال سریع‌تر تغییرات، CMD را با دسترسی Administrator باز کنید و دستور زیر را اجرا کنید:

ipconfig /flushdns

خروجی موفق معمولاً به شکل زیر است:

Successfully flushed the DNS Resolver Cache.

اکنون DNS جدید روی ویندوز شما فعال شده است.

۵. روش دوم: تنظیم DNS در ویندوز با CMD و PowerShell

اگر با سرورهای ویندوزی یا سیستم‌های مدیریتی کار می‌کنید، استفاده از دستورات PowerShell روش سریع‌تری برای تغییر DNS است.

مرحله اول: شناسایی کارت شبکه

PowerShell را با دسترسی Administrator اجرا کنید.

دستور زیر را وارد کنید:

Get-NetAdapter

خروجی نمونه:

Name        InterfaceDescription
----        --------------------
Ethernet    Intel Ethernet Connection
Wi-Fi       Wireless Network Adapter

نام کارت شبکه فعال خود را مشخص کنید.

مرحله دوم: تنظیم DNS

برای مثال، جهت تنظیم DNS شکن روی کارت شبکه Ethernet:

Set-DnsClientServerAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -ServerAddresses ("178.22.122.100","94.232.174.194")

برای DNS اختصاصی CloudDigit، مقادیر IP را با آدرس‌های دریافتی از ابر دیجیتال جایگزین کنید.

مرحله سوم: پاک کردن کش DNS

Clear-DnsClientCache

مرحله چهارم: بررسی DNS فعال

Get-DnsClientServerAddress -AddressFamily IPv4

در خروجی می‌توانید آدرس‌های تنظیم‌شده روی کارت شبکه را مشاهده کنید.

بازگشت به DNS خودکار

اگر قصد دارید تنظیمات را به حالت اولیه برگردانید، دستور زیر را اجرا کنید:

Set-DnsClientServerAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -ResetServerAddresses

سپس:

Clear-DnsClientCache

در صورت استفاده از Wi-Fi، به‌جای Ethernet نام کارت شبکه Wi-Fi را قرار دهید.

۶. روش اول: تنظیم DNS در لینوکس از طریق رابط گرافیکی

در توزیع‌های لینوکس مانند Ubuntu، Debian و Linux Mint می‌توانید از طریق محیط گرافیکی DNS را تغییر دهید.

مرحله اول: ورود به تنظیمات شبکه

در محیط دسکتاپ Ubuntu وارد بخش زیر شوید:

Settings > Network

اگر از Wi-Fi استفاده می‌کنید، وارد بخش Wi-Fi شوید.

مرحله دوم: انتخاب اتصال فعال

روی علامت چرخ‌دنده کنار اتصال فعال کلیک کنید.

سپس به بخش IPv4 بروید.

مرحله سوم: تغییر روش DNS

در قسمت IPv4 Method، گزینه Automatic (DHCP) را حفظ کنید؛ زیرا قرار است فقط DNS تغییر کند.

گزینه DNS را از حالت Automatic خارج کنید.

سپس آدرس DNS اصلی و ثانویه را وارد کنید.

نمونه تنظیم شکن:

178.22.122.100, 94.232.174.194

برای استفاده از CloudDigit، آدرس‌های اختصاصی دریافت‌شده از سرویس را وارد کنید.

مرحله چهارم: ذخیره تنظیمات

روی Apply کلیک کنید.

سپس اتصال شبکه را یک‌بار خاموش و روشن کنید یا اتصال را مجدداً برقرار نمایید.

مرحله پنجم: بررسی تنظیمات

ترمینال را باز کنید و دستور زیر را اجرا کنید:

resolvectl status

در خروجی، DNS مربوط به رابط شبکه فعال را بررسی کنید.

۷. روش دوم: تنظیم DNS در لینوکس با ترمینال

برای مدیران سرورهای لینوکسی، استفاده از خط فرمان SSH معمولاً ساده‌تر و سریع‌تر است.

در این روش ابتدا باید نوع مدیریت شبکه سیستم‌عامل را مشخص کنیم.

مرحله اول: شناسایی کارت شبکه

دستور زیر را اجرا کنید:

ip address

نمونه خروجی:

2: ens160:
    inet 192.168.1.100/24

در این مثال نام کارت شبکه ens160 است.

در سرورهای مختلف ممکن است نام کارت شبکه به شکل‌های زیر باشد:

eth0
ens160
enp0s3
ens192

روش A: تنظیم DNS با NetworkManager

در توزیع‌هایی مانند AlmaLinux، Rocky Linux و بسیاری از نسخه‌های Ubuntu، می‌توانید از NetworkManager استفاده کنید.

ابتدا نام اتصال‌ها را مشاهده کنید:

nmcli connection show

فرض کنیم نام اتصال شما System ens160 است.

برای تنظیم DNS شکن:

nmcli connection modify "System ens160" ipv4.dns "178.22.122.100 94.232.174.194"

سپس مشخص کنید که DNS از DHCP دریافت نشود:

nmcli connection modify "System ens160" ipv4.ignore-auto-dns yes

برای اعمال تغییرات:

nmcli connection up "System ens160"

توجه: اجرای دستور آخر ممکن است اتصال SSH را برای چند لحظه قطع کند. اگر از راه دور به سرور متصل هستید، بهتر است از کنسول مدیریتی سرور یا دسترسی اضطراری استفاده کنید.

برای DNS اختصاصی CloudDigit، آدرس‌های اختصاصی سرویس را جایگزین کنید.

بررسی تنظیمات

nmcli device show | grep IP4.DNS

خروجی باید آدرس DNS تنظیم‌شده را نمایش دهد.

روش B: تنظیم DNS با systemd-resolved

در توزیع‌هایی که از systemd-resolved استفاده می‌کنند، می‌توانید تنظیم DNS را از طریق این سرویس انجام دهید.

ابتدا وضعیت سرویس را بررسی کنید:

systemctl status systemd-resolved

سپس رابط شبکه را مشخص کنید:

ip link

برای تنظیم DNS روی رابط ens160:

sudo resolvectl dns ens160 178.22.122.100 94.232.174.194

برای فعال کردن استفاده از این DNS برای درخواست‌های معمول:

sudo resolvectl domain ens160 '~.'

وضعیت تنظیمات را بررسی کنید:

resolvectl status ens160

نکته: این روش ممکن است موقتی باشد و پس از راه‌اندازی مجدد سیستم یا تغییر مدیریت شبکه از بین برود. برای تنظیم دائمی باید DNS را در فایل پیکربندی NetworkManager یا systemd-networkd مربوط به همان سرور تعریف کنید.

بازگرداندن تنظیمات DNS در Linux

در NetworkManager برای بازگشت به DNS خودکار:

nmcli connection modify "System ens160" ipv4.ignore-auto-dns no
nmcli connection modify "System ens160" ipv4.dns ""
nmcli connection up "System ens160"

در systemd-resolved نیز می‌توانید تنظیمات اختصاصی رابط را پاک کنید:

sudo resolvectl revert ens160

این دستور تنظیمات موقت اختصاصی رابط را به حالت پیش‌فرض برمی‌گرداند.

 

vps-v2ray

VPS V2Ray با آی‌پی اختصاصی

اتصال پایدار و امن با IP ثابت اختصاصی؛ مناسب عبور از محدودیت‌ها و استفاده حرفه‌ای بدون قطعی.

پشتیبانی کامل از انواع پروتکل‌های عبور و روتینگ ترافیک: SOCKS5، HTTP، Shadowsocks، VMess، VLESS و Trojan؛ سازگار با تمامی کلاینت‌های محبوب و مناسب شبکه‌های حرفه‌ای.

خرید سرور V2Ray

 

 

۸. بررسی عملکرد DNS و اطمینان از فعال بودن آن

پس از تغییر DNS، بهتر است عملکرد سرویس را بررسی کنید.

صرفاً مشاهده آدرس DNS در تنظیمات شبکه به معنی موفقیت در رفع تحریم نیست.

تست DNS در ویندوز

در CMD دستور زیر را وارد کنید:

nslookup google.com

در خروجی، قسمت Server نشان‌دهنده DNS پاسخ‌دهنده به درخواست است.

برای بررسی یک دامنه دیگر:

nslookup docker.io

تست DNS در لینوکس

برای بررسی DNS:

nslookup google.com

یا:

dig google.com

اگر ابزار dig نصب نیست، در AlmaLinux می‌توانید آن را با بسته bind-utils نصب کنید:

dnf install bind-utils -y

در Ubuntu و Debian:

apt install dnsutils -y

تست مستقیم یک DNS مشخص

برای بررسی پاسخ یک DNS مشخص:

dig @178.22.122.100 docker.io

این دستور درخواست DNS را مستقیماً به سرور شکن ارسال می‌کند.

برای DNS اختصاصی CloudDigit نیز IP سرویس را جایگزین کنید.

تست دسترسی HTTP

پس از بررسی DNS، ارتباط با دامنه موردنظر را نیز آزمایش کنید:

curl -I https://docker.io

در صورت نیاز به بررسی جزئیات بیشتر:

curl -v https://docker.io

توجه داشته باشید که دریافت پاسخ HTTP به معنی رفع قطعی تمام محدودیت‌ها نیست؛ ممکن است سرویس مقصد محدودیت دیگری مانند احراز هویت، مسدودسازی IP یا محدودیت حساب کاربری داشته باشد.

۹. تفاوت تنظیم DNS روی کامپیوتر و سرور مجازی

یکی از نکات مهمی که مدیران سرور باید بدانند، تفاوت تنظیم DNS در سیستم شخصی و VPS است.

در کامپیوتر شخصی، DNS روی کارت شبکه فعال تنظیم می‌شود.

اما در سرور مجازی لینوکس، DNS معمولاً از طریق NetworkManager، systemd-resolved یا تنظیمات شبکه ارائه‌دهنده سرور مدیریت می‌شود.

اگر DNS را به‌صورت دستی در فایل /etc/resolv.conf تغییر دهید، ممکن است تنظیمات توسط سرویس مدیریت شبکه بازنویسی شوند.

بنابراین برای تنظیم دائمی DNS روی VPS بهتر است از ابزار مدیریت شبکه همان سیستم‌عامل استفاده کنید.

تنظیم DNS برای سرورهای برنامه‌نویسی

اگر روی VPS از سرویس‌های زیر استفاده می‌کنید، تنظیم DNS ضدتحریم می‌تواند در دسترسی به برخی مخازن و سرویس‌های خارجی کمک‌کننده باشد:

  • Docker و Docker Hub
  • GitHub
  • مخازن پکیج‌های نرم‌افزاری
  • سرویس‌های دانلود وابستگی‌ها
  • برخی APIهای خارجی
  • ابزارهای توسعه نرم‌افزار

برای مثال، هنگام اجرای دستور زیر:

docker pull nginx

سیستم ابتدا باید بتواند دامنه‌های موردنیاز Docker را Resolve کند.

اگر مشکل مربوط به DNS و دامنه‌های پشتیبانی‌شده باشد، استفاده از DNS ضدتحریم می‌تواند به برطرف شدن مشکل کمک کند.

اما اگر ارتباط TCP، TLS، احراز هویت یا IP سرور توسط سرویس مقصد محدود شده باشد، تغییر DNS به‌تنهایی کافی نیست.

۱۰. نکات امنیتی هنگام استفاده از DNS ضدتحریم

DNS یکی از اجزای مهم ارتباط شبکه است و تمام درخواست‌های نام دامنه می‌توانند از طریق DNS انتخاب‌شده مدیریت شوند.

به همین دلیل انتخاب سرویس‌دهنده معتبر اهمیت زیادی دارد.

موارد زیر را در نظر بگیرید:

۱. از DNS سرویس‌دهندگان معتبر استفاده کنید.

۲. آدرس‌های DNS را از وب‌سایت رسمی ارائه‌دهنده دریافت کنید.

۳. از وارد کردن DNS ناشناس در سرورهای حساس خودداری کنید.

۴. برای ارتباطات حساس از HTTPS و TLS استفاده کنید.

۵. توجه داشته باشید که DNS معمولی به‌خودی‌خود درخواست‌های DNS را رمزنگاری نمی‌کند.

۶. برای سرورهای عملیاتی، قبل از تغییر DNS در محیط اصلی، تنظیمات را آزمایش کنید.

۷. در صورت بروز مشکل، امکان بازگشت به DNS قبلی را حفظ کنید.

۸. از DNS ضدتحریم به‌عنوان جایگزین فایروال، VPN یا ابزارهای امنیتی استفاده نکنید.

۱۱. مشکلات رایج هنگام تنظیم DNS

مشکل اول: بعد از تغییر DNS همچنان سایت باز نمی‌شود

دلایل احتمالی:

  • کش DNS سیستم هنوز پاک نشده است.
  • دامنه موردنظر توسط سرویس‌دهنده پشتیبانی نمی‌شود.
  • تنظیمات DNS روی کارت شبکه دیگری انجام شده است.
  • ارتباط با سرور DNS برقرار نیست.
  • محدودیت مقصد از نوع IP یا حساب کاربری است.

در ویندوز:

ipconfig /flushdns

در لینوکس:

resolvectl flush-caches

مشکل دوم: DNS بعد از ریبوت به حالت قبلی برمی‌گردد

این مشکل معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که DNS به‌صورت موقت تغییر داده شده باشد.

برای حل آن باید تنظیمات دائمی را در NetworkManager یا systemd-networkd اعمال کنید.

مشکل سوم: بعضی سایت‌ها باز می‌شوند و بعضی دیگر خیر

DNS ضدتحریم فقط برای دامنه‌های مشخصی که توسط سرویس‌دهنده پشتیبانی می‌شوند کاربرد دارد.

همچنین برخی سرویس‌ها از چندین دامنه، API و زیرساخت CDN استفاده می‌کنند.

بنابراین ممکن است دامنه اصلی باز شود اما یکی از سرویس‌های جانبی همچنان محدود باشد.

مشکل چهارم: سرعت اینترنت کاهش پیدا کرده است

در صورت مشاهده کندی، ابتدا تأخیر DNS را بررسی کنید.

در لینوکس:

dig @178.22.122.100 google.com

همچنین DNS قبلی خود را برای مقایسه آزمایش کنید.

مشکل پنجم: سرور نمی‌تواند بسته‌های نرم‌افزاری را دانلود کند

اگر در زمان اجرای دستورات زیر خطا دریافت می‌کنید:

apt update

یا:

dnf update

ابتدا مشخص کنید خطا مربوط به DNS است یا ارتباط شبکه.

برای بررسی:

getent hosts example.com

اگر دامنه Resolve می‌شود اما دانلود انجام نمی‌شود، لاگ خطا، اتصال HTTPS و وضعیت مخزن را بررسی کنید.

۱۲. جمع‌بندی

DNS ضدتحریم یکی از روش‌های ساده برای دسترسی به برخی سرویس‌های خارجی است که به دلیل محدودیت‌های منطقه‌ای، کاربران ایرانی را مسدود می‌کنند.

با استفاده از این روش می‌توان بدون نصب نرم‌افزارهای جانبی و بدون تغییر IP عمومی، دسترسی به برخی دامنه‌های پشتیبانی‌شده را برقرار کرد.

در این مقاله دو روش اصلی تنظیم DNS در ویندوز و لینوکس را بررسی کردیم:

  • تنظیم DNS از طریق رابط گرافیکی سیستم‌عامل
  • تنظیم DNS از طریق CMD، PowerShell و ترمینال لینوکس

همچنین با سرویس‌هایی مانند Shecan و DNS اختصاصی CloudDigit آشنا شدیم.

اگر به دنبال راهکاری ساده برای دسترسی به سرویس‌های توسعه، ابزارهای نرم‌افزاری و برخی پلتفرم‌های خارجی هستید، DNS اختصاصی می‌تواند گزینه مناسبی باشد.

ابر دیجیتال (CloudDigit)؛ راهکارهای کاربردی برای دسترسی بهتر، مدیریت حرفه‌ای و توسعه بدون وقفه.

4/5 - (1 امتیاز)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


52 + 86

قوانین

قوانین ارسال دیدگاه

لطفاً در ارسال دیدگاه از کلمات مناسب استفاده کنید. ارسال اسپم ممنوع است.

اتصال v2ray با آی‌پی اختصاصی و ثابت
اتصال v2ray با آی‌پی اختصاصی و ثابت
از 190,000 تومان
سفارش محصول