مقدمه
یکی از مشکلات کاربران ایرانی هنگام استفاده از سرویسهای خارجی، مواجه شدن با محدودیتهای دسترسی و تحریمهای اینترنتی است. بسیاری از وبسایتها، سرویسهای توسعه نرمافزار، مخازن دانلود، ابزارهای هوش مصنوعی و پلتفرمهای ابری به دلیل محدودیتهای منطقهای، دسترسی کاربران با IP ایران را محدود میکنند.
برای حل بخشی از این مشکلات، سرویسهایی تحت عنوان DNS ضدتحریم یا DNS تحریمشکن ارائه شدهاند. این سرویسها با استفاده از زیرساخت DNS اختصاصی، امکان دسترسی به برخی دامنههای تحریمشده را فراهم میکنند.
سرویسهایی مانند Shecan و DNS اختصاصی CloudDigit از جمله گزینههایی هستند که کاربران میتوانند برای دسترسی به سرویسهای خارجی از آنها استفاده کنند.
در این آموزش، ابتدا با نحوه عملکرد DNS ضدتحریم آشنا میشویم و سپس دو روش مختلف برای تنظیم آن در سیستمعاملهای Windows و Linux را بررسی میکنیم.
۱. DNS ضدتحریم چیست و چگونه کار میکند؟
DNS مخفف عبارت Domain Name System است. وظیفه اصلی DNS تبدیل نام دامنه به آدرس IP است.
برای مثال، زمانی که آدرس زیر را در مرورگر وارد میکنید:
google.comسیستمعامل از DNS درخواست میکند آدرس IP مربوط به این دامنه را پیدا کند.
در حالت عادی، DNS آدرس IP واقعی دامنه را برمیگرداند؛ اما در سرویسهای DNS ضدتحریم، برای برخی دامنههای مشخص، پاسخ متفاوتی ارائه میشود.
در این روش، درخواست دسترسی به سرویسهای پشتیبانیشده از طریق زیرساخت واسط سرویسدهنده مدیریت میشود تا محدودیت مبتنی بر موقعیت جغرافیایی برای آن دامنه برطرف شود.
تفاوت DNS ضدتحریم با VPN چیست؟
یکی از اشتباهات رایج کاربران، یکسان دانستن DNS ضدتحریم با VPN است.
این دو سرویس عملکرد متفاوتی دارند.
| ویژگی | DNS ضدتحریم | VPN |
|---|---|---|
| تغییر IP عمومی کاربر | خیر | معمولاً بله |
| عبور از برخی تحریمها | بله، برای دامنههای پشتیبانیشده | معمولاً بله |
| رمزنگاری کل ترافیک | خیر | معمولاً بله |
| نیاز به نصب نرمافزار | معمولاً خیر | معمولاً بله |
| تأثیر روی سایر سایتها | محدود به دامنههای مدیریتشده | ممکن است روی تمام ترافیک اثر بگذارد |
| مناسب برای سرویسهای توسعه | بله | بله |
| مناسب برای تغییر موقعیت جغرافیایی عمومی | خیر | بله |
نکته مهم: DNS ضدتحریم فیلترشکن نیست و IP عمومی اینترنت شما را تغییر نمیدهد. این سرویس فقط برای دامنههایی که توسط ارائهدهنده پشتیبانی میشوند کاربرد دارد. همچنین تضمینی برای دسترسی به تمام سرویسهای تحریمشده وجود ندارد.
۲. چه سرویسهایی با DNS ضدتحریم قابل دسترسی هستند؟
بسته به سرویسدهنده و دامنههایی که پشتیبانی میشوند، ممکن است بتوانید به برخی از سرویسهای زیر دسترسی پیدا کنید:
- مخازن نرمافزاری و ابزارهای توسعه
- سرویسهای دانلود و دریافت پکیج
- برخی سرویسهای هوش مصنوعی
- برخی سرویسهای ابری خارجی
- ابزارهای توسعهدهندگان
- سرویسهای مدیریت پروژه
- برخی پلتفرمهای بازی و نرمافزار
برای مثال، برنامهنویسان ممکن است هنگام استفاده از Docker Hub، مخازن نرمافزاری، ابزارهای توسعه یا سرویسهای خارجی با محدودیت دسترسی مواجه شوند.
در چنین شرایطی، استفاده از DNS ضدتحریم میتواند برای دامنههای پشتیبانیشده راهکار مناسبی باشد.
البته پشتیبانی هر سرویس باید بهصورت جداگانه بررسی شود.

سرور مجازی لینوکس با دسترسی Root
Linux VPS با منابع اختصاصی و آیپی ثابت؛ مناسب میزبانی سایت، اجرای اپلیکیشن، ربات و پروژههای توسعه با کنترل کامل سرور.
۳. معرفی DNS شکن و DNS اختصاصی CloudDigit
برای استفاده از DNS ضدتحریم میتوانید از سرویسهای مختلف استفاده کنید.
DNS شکن (Shecan)
شکن یکی از سرویسهای شناختهشده DNS ضدتحریم در ایران است که امکان دسترسی به برخی سرویسهای خارجی را از طریق تغییر DNS فراهم میکند.
این سرویس برای استفاده شخصی و غیرتجاری، نسخه رایگان نیز ارائه کرده است. شرایط استفاده تجاری و پلنهای آن را باید از وبسایت رسمی بررسی کنید.
وبسایت رسمی:
نمونه آدرسهای اعلامشده برای DNS شکن:
| نوع | آدرس |
|---|---|
| DNS اول | 178.22.122.100 |
| DNS دوم | 94.232.174.194 |
آدرسها را پیش از استفاده با اطلاعات بهروز سایت رسمی شکن تطبیق دهید.
DNS اختصاصی ابر دیجیتال (CloudDigit)
ابر دیجیتال نیز سرویس DNS اختصاصی برای کمک به کاربران در دسترسی به برخی سرویسهای خارجی ارائه میدهد.
این سرویس میتواند برای افرادی که در حوزههای زیر فعالیت میکنند کاربرد داشته باشد:
- برنامهنویسان و توسعهدهندگان نرمافزار
- مدیران سرورهای لینوکسی
- کاربران سرویسهای ابری
- مدیران پروژههای نرمافزاری
- کاربران ابزارهای توسعه و هوش مصنوعی
- افرادی که با مخازن و سرویسهای خارجی کار میکنند
از مزایای استفاده از DNS اختصاصی میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- امکان استفاده بدون نصب نرمافزار جانبی
- تنظیم مستقیم روی ویندوز و لینوکس
- قابلیت استفاده روی سرورهای مجازی
- عدم نیاز به تغییر IP عمومی
- مدیریت ساده تنظیمات شبکه
- امکان استفاده در محیطهای توسعه و سرور
نکته: آدرس DNS اصلی و ثانویه CloudDigit باید از اطلاعات سرویس خریداریشده، پنل مشتریان یا واحد پشتیبانی دریافت شود. در این مقاله از درج IP فرضی خودداری شده است.
۴. روش اول: تنظیم DNS از طریق رابط گرافیکی ویندوز
این روش برای کاربرانی مناسب است که میخواهند بدون استفاده از دستورات CMD یا PowerShell، DNS سیستم خود را تغییر دهند.
این آموزش برای Windows 10 و Windows 11 قابل استفاده است.
مرحله اول: ورود به تنظیمات شبکه
ابتدا وارد تنظیمات ویندوز شوید.
Settings > Network & Internetاگر از Wi-Fi استفاده میکنید، وارد بخش Wi-Fi شوید.
اگر از کابل شبکه استفاده میکنید، بخش Ethernet را انتخاب کنید.
مرحله دوم: انتخاب کارت شبکه
روی اتصال فعال خود کلیک کنید.
سپس وارد بخش مربوط به تنظیمات IP شوید.
در Windows 11 مسیر زیر قابل استفاده است:
Settings > Network & Internet > Wi-Fi > Hardware propertiesبرای Ethernet نیز از بخش مربوط به اتصال کابلی استفاده کنید.
مرحله سوم: تغییر تنظیمات DNS
در قسمت DNS Server Assignment روی دکمه Edit کلیک کنید.
حالت را از Automatic (DHCP) به Manual تغییر دهید.
گزینه IPv4 را فعال کنید.
در قسمتهای مربوط به DNS آدرسهای سرویسدهنده موردنظر را وارد کنید.
برای نمونه، تنظیم DNS شکن:
Preferred DNS:
178.22.122.100
Alternate DNS:
94.232.174.194برای استفاده از DNS اختصاصی CloudDigit، دو آدرس دریافتشده از ابر دیجیتال را جایگزین مقادیر بالا کنید.
مرحله چهارم: ذخیره تنظیمات
روی Save کلیک کنید.
در صورت موفقیت، تنظیمات جدید روی کارت شبکه اعمال میشود.
مرحله پنجم: پاک کردن کش DNS
برای اعمال سریعتر تغییرات، CMD را با دسترسی Administrator باز کنید و دستور زیر را اجرا کنید:
ipconfig /flushdnsخروجی موفق معمولاً به شکل زیر است:
Successfully flushed the DNS Resolver Cache.اکنون DNS جدید روی ویندوز شما فعال شده است.
۵. روش دوم: تنظیم DNS در ویندوز با CMD و PowerShell
اگر با سرورهای ویندوزی یا سیستمهای مدیریتی کار میکنید، استفاده از دستورات PowerShell روش سریعتری برای تغییر DNS است.
مرحله اول: شناسایی کارت شبکه
PowerShell را با دسترسی Administrator اجرا کنید.
دستور زیر را وارد کنید:
Get-NetAdapterخروجی نمونه:
Name InterfaceDescription
---- --------------------
Ethernet Intel Ethernet Connection
Wi-Fi Wireless Network Adapterنام کارت شبکه فعال خود را مشخص کنید.
مرحله دوم: تنظیم DNS
برای مثال، جهت تنظیم DNS شکن روی کارت شبکه Ethernet:
Set-DnsClientServerAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -ServerAddresses ("178.22.122.100","94.232.174.194")برای DNS اختصاصی CloudDigit، مقادیر IP را با آدرسهای دریافتی از ابر دیجیتال جایگزین کنید.
مرحله سوم: پاک کردن کش DNS
Clear-DnsClientCacheمرحله چهارم: بررسی DNS فعال
Get-DnsClientServerAddress -AddressFamily IPv4در خروجی میتوانید آدرسهای تنظیمشده روی کارت شبکه را مشاهده کنید.
بازگشت به DNS خودکار
اگر قصد دارید تنظیمات را به حالت اولیه برگردانید، دستور زیر را اجرا کنید:
Set-DnsClientServerAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -ResetServerAddressesسپس:
Clear-DnsClientCacheدر صورت استفاده از Wi-Fi، بهجای Ethernet نام کارت شبکه Wi-Fi را قرار دهید.
۶. روش اول: تنظیم DNS در لینوکس از طریق رابط گرافیکی
در توزیعهای لینوکس مانند Ubuntu، Debian و Linux Mint میتوانید از طریق محیط گرافیکی DNS را تغییر دهید.
مرحله اول: ورود به تنظیمات شبکه
در محیط دسکتاپ Ubuntu وارد بخش زیر شوید:
Settings > Networkاگر از Wi-Fi استفاده میکنید، وارد بخش Wi-Fi شوید.
مرحله دوم: انتخاب اتصال فعال
روی علامت چرخدنده کنار اتصال فعال کلیک کنید.
سپس به بخش IPv4 بروید.
مرحله سوم: تغییر روش DNS
در قسمت IPv4 Method، گزینه Automatic (DHCP) را حفظ کنید؛ زیرا قرار است فقط DNS تغییر کند.
گزینه DNS را از حالت Automatic خارج کنید.
سپس آدرس DNS اصلی و ثانویه را وارد کنید.
نمونه تنظیم شکن:
178.22.122.100, 94.232.174.194برای استفاده از CloudDigit، آدرسهای اختصاصی دریافتشده از سرویس را وارد کنید.
مرحله چهارم: ذخیره تنظیمات
روی Apply کلیک کنید.
سپس اتصال شبکه را یکبار خاموش و روشن کنید یا اتصال را مجدداً برقرار نمایید.
مرحله پنجم: بررسی تنظیمات
ترمینال را باز کنید و دستور زیر را اجرا کنید:
resolvectl statusدر خروجی، DNS مربوط به رابط شبکه فعال را بررسی کنید.
۷. روش دوم: تنظیم DNS در لینوکس با ترمینال
برای مدیران سرورهای لینوکسی، استفاده از خط فرمان SSH معمولاً سادهتر و سریعتر است.
در این روش ابتدا باید نوع مدیریت شبکه سیستمعامل را مشخص کنیم.
مرحله اول: شناسایی کارت شبکه
دستور زیر را اجرا کنید:
ip addressنمونه خروجی:
2: ens160:
inet 192.168.1.100/24در این مثال نام کارت شبکه ens160 است.
در سرورهای مختلف ممکن است نام کارت شبکه به شکلهای زیر باشد:
eth0
ens160
enp0s3
ens192روش A: تنظیم DNS با NetworkManager
در توزیعهایی مانند AlmaLinux، Rocky Linux و بسیاری از نسخههای Ubuntu، میتوانید از NetworkManager استفاده کنید.
ابتدا نام اتصالها را مشاهده کنید:
nmcli connection showفرض کنیم نام اتصال شما System ens160 است.
برای تنظیم DNS شکن:
nmcli connection modify "System ens160" ipv4.dns "178.22.122.100 94.232.174.194"سپس مشخص کنید که DNS از DHCP دریافت نشود:
nmcli connection modify "System ens160" ipv4.ignore-auto-dns yesبرای اعمال تغییرات:
nmcli connection up "System ens160"توجه: اجرای دستور آخر ممکن است اتصال SSH را برای چند لحظه قطع کند. اگر از راه دور به سرور متصل هستید، بهتر است از کنسول مدیریتی سرور یا دسترسی اضطراری استفاده کنید.
برای DNS اختصاصی CloudDigit، آدرسهای اختصاصی سرویس را جایگزین کنید.
بررسی تنظیمات
nmcli device show | grep IP4.DNSخروجی باید آدرس DNS تنظیمشده را نمایش دهد.
روش B: تنظیم DNS با systemd-resolved
در توزیعهایی که از systemd-resolved استفاده میکنند، میتوانید تنظیم DNS را از طریق این سرویس انجام دهید.
ابتدا وضعیت سرویس را بررسی کنید:
systemctl status systemd-resolvedسپس رابط شبکه را مشخص کنید:
ip linkبرای تنظیم DNS روی رابط ens160:
sudo resolvectl dns ens160 178.22.122.100 94.232.174.194برای فعال کردن استفاده از این DNS برای درخواستهای معمول:
sudo resolvectl domain ens160 '~.'وضعیت تنظیمات را بررسی کنید:
resolvectl status ens160نکته: این روش ممکن است موقتی باشد و پس از راهاندازی مجدد سیستم یا تغییر مدیریت شبکه از بین برود. برای تنظیم دائمی باید DNS را در فایل پیکربندی NetworkManager یا systemd-networkd مربوط به همان سرور تعریف کنید.
بازگرداندن تنظیمات DNS در Linux
در NetworkManager برای بازگشت به DNS خودکار:
nmcli connection modify "System ens160" ipv4.ignore-auto-dns no
nmcli connection modify "System ens160" ipv4.dns ""
nmcli connection up "System ens160"در systemd-resolved نیز میتوانید تنظیمات اختصاصی رابط را پاک کنید:
sudo resolvectl revert ens160این دستور تنظیمات موقت اختصاصی رابط را به حالت پیشفرض برمیگرداند.

VPS V2Ray با آیپی اختصاصی
اتصال پایدار و امن با IP ثابت اختصاصی؛ مناسب عبور از محدودیتها و استفاده حرفهای بدون قطعی.
پشتیبانی کامل از انواع پروتکلهای عبور و روتینگ ترافیک: SOCKS5، HTTP، Shadowsocks، VMess، VLESS و Trojan؛ سازگار با تمامی کلاینتهای محبوب و مناسب شبکههای حرفهای.
خرید سرور V2Ray
۸. بررسی عملکرد DNS و اطمینان از فعال بودن آن
پس از تغییر DNS، بهتر است عملکرد سرویس را بررسی کنید.
صرفاً مشاهده آدرس DNS در تنظیمات شبکه به معنی موفقیت در رفع تحریم نیست.
تست DNS در ویندوز
در CMD دستور زیر را وارد کنید:
nslookup google.comدر خروجی، قسمت Server نشاندهنده DNS پاسخدهنده به درخواست است.
برای بررسی یک دامنه دیگر:
nslookup docker.ioتست DNS در لینوکس
برای بررسی DNS:
nslookup google.comیا:
dig google.comاگر ابزار dig نصب نیست، در AlmaLinux میتوانید آن را با بسته bind-utils نصب کنید:
dnf install bind-utils -yدر Ubuntu و Debian:
apt install dnsutils -yتست مستقیم یک DNS مشخص
برای بررسی پاسخ یک DNS مشخص:
dig @178.22.122.100 docker.ioاین دستور درخواست DNS را مستقیماً به سرور شکن ارسال میکند.
برای DNS اختصاصی CloudDigit نیز IP سرویس را جایگزین کنید.
تست دسترسی HTTP
پس از بررسی DNS، ارتباط با دامنه موردنظر را نیز آزمایش کنید:
curl -I https://docker.ioدر صورت نیاز به بررسی جزئیات بیشتر:
curl -v https://docker.ioتوجه داشته باشید که دریافت پاسخ HTTP به معنی رفع قطعی تمام محدودیتها نیست؛ ممکن است سرویس مقصد محدودیت دیگری مانند احراز هویت، مسدودسازی IP یا محدودیت حساب کاربری داشته باشد.
۹. تفاوت تنظیم DNS روی کامپیوتر و سرور مجازی
یکی از نکات مهمی که مدیران سرور باید بدانند، تفاوت تنظیم DNS در سیستم شخصی و VPS است.
در کامپیوتر شخصی، DNS روی کارت شبکه فعال تنظیم میشود.
اما در سرور مجازی لینوکس، DNS معمولاً از طریق NetworkManager، systemd-resolved یا تنظیمات شبکه ارائهدهنده سرور مدیریت میشود.
اگر DNS را بهصورت دستی در فایل /etc/resolv.conf تغییر دهید، ممکن است تنظیمات توسط سرویس مدیریت شبکه بازنویسی شوند.
بنابراین برای تنظیم دائمی DNS روی VPS بهتر است از ابزار مدیریت شبکه همان سیستمعامل استفاده کنید.
تنظیم DNS برای سرورهای برنامهنویسی
اگر روی VPS از سرویسهای زیر استفاده میکنید، تنظیم DNS ضدتحریم میتواند در دسترسی به برخی مخازن و سرویسهای خارجی کمککننده باشد:
- Docker و Docker Hub
- GitHub
- مخازن پکیجهای نرمافزاری
- سرویسهای دانلود وابستگیها
- برخی APIهای خارجی
- ابزارهای توسعه نرمافزار
برای مثال، هنگام اجرای دستور زیر:
docker pull nginxسیستم ابتدا باید بتواند دامنههای موردنیاز Docker را Resolve کند.
اگر مشکل مربوط به DNS و دامنههای پشتیبانیشده باشد، استفاده از DNS ضدتحریم میتواند به برطرف شدن مشکل کمک کند.
اما اگر ارتباط TCP، TLS، احراز هویت یا IP سرور توسط سرویس مقصد محدود شده باشد، تغییر DNS بهتنهایی کافی نیست.
۱۰. نکات امنیتی هنگام استفاده از DNS ضدتحریم
DNS یکی از اجزای مهم ارتباط شبکه است و تمام درخواستهای نام دامنه میتوانند از طریق DNS انتخابشده مدیریت شوند.
به همین دلیل انتخاب سرویسدهنده معتبر اهمیت زیادی دارد.
موارد زیر را در نظر بگیرید:
۱. از DNS سرویسدهندگان معتبر استفاده کنید.
۲. آدرسهای DNS را از وبسایت رسمی ارائهدهنده دریافت کنید.
۳. از وارد کردن DNS ناشناس در سرورهای حساس خودداری کنید.
۴. برای ارتباطات حساس از HTTPS و TLS استفاده کنید.
۵. توجه داشته باشید که DNS معمولی بهخودیخود درخواستهای DNS را رمزنگاری نمیکند.
۶. برای سرورهای عملیاتی، قبل از تغییر DNS در محیط اصلی، تنظیمات را آزمایش کنید.
۷. در صورت بروز مشکل، امکان بازگشت به DNS قبلی را حفظ کنید.
۸. از DNS ضدتحریم بهعنوان جایگزین فایروال، VPN یا ابزارهای امنیتی استفاده نکنید.
۱۱. مشکلات رایج هنگام تنظیم DNS
مشکل اول: بعد از تغییر DNS همچنان سایت باز نمیشود
دلایل احتمالی:
- کش DNS سیستم هنوز پاک نشده است.
- دامنه موردنظر توسط سرویسدهنده پشتیبانی نمیشود.
- تنظیمات DNS روی کارت شبکه دیگری انجام شده است.
- ارتباط با سرور DNS برقرار نیست.
- محدودیت مقصد از نوع IP یا حساب کاربری است.
در ویندوز:
ipconfig /flushdnsدر لینوکس:
resolvectl flush-cachesمشکل دوم: DNS بعد از ریبوت به حالت قبلی برمیگردد
این مشکل معمولاً زمانی اتفاق میافتد که DNS بهصورت موقت تغییر داده شده باشد.
برای حل آن باید تنظیمات دائمی را در NetworkManager یا systemd-networkd اعمال کنید.
مشکل سوم: بعضی سایتها باز میشوند و بعضی دیگر خیر
DNS ضدتحریم فقط برای دامنههای مشخصی که توسط سرویسدهنده پشتیبانی میشوند کاربرد دارد.
همچنین برخی سرویسها از چندین دامنه، API و زیرساخت CDN استفاده میکنند.
بنابراین ممکن است دامنه اصلی باز شود اما یکی از سرویسهای جانبی همچنان محدود باشد.
مشکل چهارم: سرعت اینترنت کاهش پیدا کرده است
در صورت مشاهده کندی، ابتدا تأخیر DNS را بررسی کنید.
در لینوکس:
dig @178.22.122.100 google.comهمچنین DNS قبلی خود را برای مقایسه آزمایش کنید.
مشکل پنجم: سرور نمیتواند بستههای نرمافزاری را دانلود کند
اگر در زمان اجرای دستورات زیر خطا دریافت میکنید:
apt updateیا:
dnf updateابتدا مشخص کنید خطا مربوط به DNS است یا ارتباط شبکه.
برای بررسی:
getent hosts example.comاگر دامنه Resolve میشود اما دانلود انجام نمیشود، لاگ خطا، اتصال HTTPS و وضعیت مخزن را بررسی کنید.
۱۲. جمعبندی
DNS ضدتحریم یکی از روشهای ساده برای دسترسی به برخی سرویسهای خارجی است که به دلیل محدودیتهای منطقهای، کاربران ایرانی را مسدود میکنند.
با استفاده از این روش میتوان بدون نصب نرمافزارهای جانبی و بدون تغییر IP عمومی، دسترسی به برخی دامنههای پشتیبانیشده را برقرار کرد.
در این مقاله دو روش اصلی تنظیم DNS در ویندوز و لینوکس را بررسی کردیم:
- تنظیم DNS از طریق رابط گرافیکی سیستمعامل
- تنظیم DNS از طریق CMD، PowerShell و ترمینال لینوکس
همچنین با سرویسهایی مانند Shecan و DNS اختصاصی CloudDigit آشنا شدیم.
اگر به دنبال راهکاری ساده برای دسترسی به سرویسهای توسعه، ابزارهای نرمافزاری و برخی پلتفرمهای خارجی هستید، DNS اختصاصی میتواند گزینه مناسبی باشد.
ابر دیجیتال (CloudDigit)؛ راهکارهای کاربردی برای دسترسی بهتر، مدیریت حرفهای و توسعه بدون وقفه.







قوانین ارسال دیدگاه
لطفاً در ارسال دیدگاه از کلمات مناسب استفاده کنید. ارسال اسپم ممنوع است.